Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΩΡΑ ΑΙΝΙΑΝΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΩΡΑ ΑΙΝΙΑΝΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η μάχη της Σέλιανης.
Την άνοιξη του 1822 ο Μαχμούτ Πασάς Δράμαλης στρατοπέδευσε στον κάμπο της Λαμίας με σκοπό να καταπνίξει την Επανάσταση στη Στερεά και στη συνέχεια στην Πελοπόννησο.Από το Φλεβάρη μέχρι τα τέλη Ιουνίου που παρέμεινε στη φθιωτική γή έδωσε πολλές μάχες με τους επαναστατημένους Έλληνες. Το Μάιο του 1822, ισχυρά τουρκικά αποσπάσματα ξεκίνησαν από την Υπάτη με σκοπό να σβήσουν κάθε εστία αντίστασης στη Δυτική Φθιώτιδα που αποτελούσε κυρίως το αρματολίκι του Πατρατζικίου, των Κοντογιανναίων.
Ένα από αυτά τα πολυάριθμα αποσπάσματα, με αρχηγό τον Κεχαγιά του Δράμαλη Αχμέτ Νεπρεβίστα, ξεκίνησε να επιτεθεί και να καταλάβει τη Σέλιανη ( σημερινά Μάρμαρα Φθιώτιδας ). Εκεί στρατοπέδευσαν τότε αρκετά ελληνικά Σώματα, όπως των οπλαρχηγών Κοντογιάννη και Σαφάκα, των καπεταναίων Χαλμούκη, Πιστιόλη, Φαρμάκη, Αντρέα Σπανού και άλλων αγωνιστών της περιοχής.
Ο Αντρέας Σπανός ή Σπαναντρέας ήταν Σελιανίτης. Είχε συγκροτήσει δικό του σώμα από καμιά πενηνταριά χωριανούς του και άντρες από τα γύρω χωριά, από την αρχή ακόμα της Επανάστασης. Για τη δράση του στον αγώνα του απονεμήθηκε ο βαθμός του χιλίαρχου.Στη Σέλιανη είχε μεγάλη περιουσία και ένα αρχοντόσπιτο που του είχε δωρίσει, πριν την Επανάσταση, ο Μουχορδάρ Πασάς. Με δικά του χρήματα συντηρούσε τους άντρες του και τους εξασφάλιζε και τα αναγκαία πολεμοφόδια.
Μόλις μαθεύτηκε ότι ισχυρό απόσπασμα κατευθυνόταν προς την περιοχή, καταστρώθηκε το σχέδιο άμυνας και της απόκρουσης του εχθρού. Πιασαν όλα τα περάσματα πρίν τη Σέλιανη και ταμπουρώθηκαν καλά στα γύρω υψώματα, ειδοποιώντας παράλληλα τον οπλαρχηγό Σκαλτσοδήμο στο Μακρυκάμπι και τους Καρπενησιώτες καπεταναίους στο Βελούχι.Οι Τούρκοι, έχοντας εντολή να καταλάβουν το χωριό, επιτέθηκαν οργανωμένα στους καλά οχυρωμένους Έλληνες , ζητώντας συνεχώς ενισχύσεις. Ενισχύσεις όμως ζήτησαν και οι αμυνόμενοι από το Μακρυκάμπι και το Βελούχι.
Οχτώ ημέρες κράτησαν οι μάχες. Από ταμπούρι σε ταμπούρι και από σπίτι σε σπίτι οι αμυνόμενοι πολεμούσαν γενναία τους αριθμητικά υπέρτερους σε στρατιωτικές δυνάμεις και πολεμοφόδια εχθρούς.
Μετά από πολλές επιθέσεις οι Τούρκοι κατάφεραν τελικά να μπουν στο χωριό.Οι καταστροφές που προξένησαν στο χωριό ήταν πρωτοφανείς. Αφού λεηλάτησαν τα σπίτια, έβαλαν φωτιά και τα ‘καψαν. Η μανία τους ξέσπασε και στο σπίτι του Σπαναντρέα το οποίο λεηλάτησαν και το έκαψαν, προκαλώντας ζημιές 30000 γροσίων.
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες για τα θύματα αυτής της μάχης, νεκρούς και τραυματίες.Η σημασία της όμως ήταν καθοριστική για την έκβαση του Αγώνα, αφού καθυστέρησε η ανασύνταξη των δυνάμεων του Δράμαλη για αρκετές ημέρες και η συνέχιση της εκστρατείας του προς το Μωριά.
Ένα από αυτά τα πολυάριθμα αποσπάσματα, με αρχηγό τον Κεχαγιά του Δράμαλη Αχμέτ Νεπρεβίστα, ξεκίνησε να επιτεθεί και να καταλάβει τη Σέλιανη ( σημερινά Μάρμαρα Φθιώτιδας ). Εκεί στρατοπέδευσαν τότε αρκετά ελληνικά Σώματα, όπως των οπλαρχηγών Κοντογιάννη και Σαφάκα, των καπεταναίων Χαλμούκη, Πιστιόλη, Φαρμάκη, Αντρέα Σπανού και άλλων αγωνιστών της περιοχής.
Ο Αντρέας Σπανός ή Σπαναντρέας ήταν Σελιανίτης. Είχε συγκροτήσει δικό του σώμα από καμιά πενηνταριά χωριανούς του και άντρες από τα γύρω χωριά, από την αρχή ακόμα της Επανάστασης. Για τη δράση του στον αγώνα του απονεμήθηκε ο βαθμός του χιλίαρχου.Στη Σέλιανη είχε μεγάλη περιουσία και ένα αρχοντόσπιτο που του είχε δωρίσει, πριν την Επανάσταση, ο Μουχορδάρ Πασάς. Με δικά του χρήματα συντηρούσε τους άντρες του και τους εξασφάλιζε και τα αναγκαία πολεμοφόδια.
Μόλις μαθεύτηκε ότι ισχυρό απόσπασμα κατευθυνόταν προς την περιοχή, καταστρώθηκε το σχέδιο άμυνας και της απόκρουσης του εχθρού. Πιασαν όλα τα περάσματα πρίν τη Σέλιανη και ταμπουρώθηκαν καλά στα γύρω υψώματα, ειδοποιώντας παράλληλα τον οπλαρχηγό Σκαλτσοδήμο στο Μακρυκάμπι και τους Καρπενησιώτες καπεταναίους στο Βελούχι.Οι Τούρκοι, έχοντας εντολή να καταλάβουν το χωριό, επιτέθηκαν οργανωμένα στους καλά οχυρωμένους Έλληνες , ζητώντας συνεχώς ενισχύσεις. Ενισχύσεις όμως ζήτησαν και οι αμυνόμενοι από το Μακρυκάμπι και το Βελούχι.
Οχτώ ημέρες κράτησαν οι μάχες. Από ταμπούρι σε ταμπούρι και από σπίτι σε σπίτι οι αμυνόμενοι πολεμούσαν γενναία τους αριθμητικά υπέρτερους σε στρατιωτικές δυνάμεις και πολεμοφόδια εχθρούς.
Μετά από πολλές επιθέσεις οι Τούρκοι κατάφεραν τελικά να μπουν στο χωριό.Οι καταστροφές που προξένησαν στο χωριό ήταν πρωτοφανείς. Αφού λεηλάτησαν τα σπίτια, έβαλαν φωτιά και τα ‘καψαν. Η μανία τους ξέσπασε και στο σπίτι του Σπαναντρέα το οποίο λεηλάτησαν και το έκαψαν, προκαλώντας ζημιές 30000 γροσίων.
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες για τα θύματα αυτής της μάχης, νεκρούς και τραυματίες.Η σημασία της όμως ήταν καθοριστική για την έκβαση του Αγώνα, αφού καθυστέρησε η ανασύνταξη των δυνάμεων του Δράμαλη για αρκετές ημέρες και η συνέχιση της εκστρατείας του προς το Μωριά.
Κολοκυθιά Φθιώτιδας.
Σύμφωνα με την τοπική Παράδοση το χωριό χτίστηκε αρχικά στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σε τοποθεσία που βρίσκεται πιο πάνω, στην τοποθεσία «Παλιοκολοκυθιά» ή «της Κολοκυθιάς η βρύση», όπου υπήρχε άφθονο και κρύο νερό. Κάποια στιγμή μεταφέρθηκε λίγο πιο κάτω από τον Αϊ-Λια και στη συνέχεια στη σημερινή του θέση, σε ένα μικρό οροπέδιο με υψόμετρο 900 μ. Το 1835, με το σχηματισμό των Δήμων, αποτέλεσε χωριό του Δήμου Καλλιέων.Το 1841 προσαρτήθηκε στο Δήμο Σπερχειάδος. Από 1878 μέχρι το 1912 αποτέλεσε χωριό του Δήμου Ομιλαίων. Το 1912 αναγνωρίστηκε σε ίδια Κοινότητα.
Δάφνη.
Χομίριαννη. Η Δάφνη Φθιώτιδας είναι ένα από τα 15 χωριά που αποτελούν τον Δήμο Υπάτης. Είναι ένα ορεινό χωριό χτισμένο στους πρόποδες των Βαρδουσίων, νοτιοδυτικά της Λαμίας, σε υψόμετρο 1.120 μέτρων περίπου. Απέχει 60 χιλ. από τη Λαμία και 260 χιλ. από την Αθήνα. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Φθιώτιδας και Φωκίδας. Είναι το πιο απομακρυσμένο και απομονωμένο χωριό του Δήμου Υπάτης.
Η εκκλησία του χωριού στην κεντρική πλατεία είναι αυτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ξεχωριστή για το πέτρινο καμπαναριό της. Γιορτάζει στις 29 Ιουνίου οπότε γίνεται και πανηγύρι. Σε μικρή ή μεγάλη απόσταση από το χωριό βρίσκονται τα ξωκλήσια της Παναγίας (γίνεται μεγάλο πανηγύρι στις 15 Αυγούστου), του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Παρασκευής, του Άγιου Δημήτριου και του Άγιου Κωνσταντίνου στα Χριάνια. Όλα είναι χτισμένα σε ειδυλλιακή θέση με απεριόριστη θέα. Στο χωριό λειτουργεί ένα καφε-ψησταριά τους μήνες Μάρτιο - Νοέμβριο. Η Δάφνη μέχρι το 1927, που το ελληνικό κράτος άλλαξε τα ονόματα των χωριών, λεγόταν Χομίριαννη. Στην περίοδο της ακμής της είχε περίπου 500 μόνιμους κατοίκους ενώ λειτουργούσε δημοτικό σχολείο. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, κυρίως για προσωπική χρήση. Καλλιεργούσαν σιτάρι, καλαμπόκι, φακές, φασόλια, ρεβύθια, πατάτες, ντομάτες. Παρά τις δυσκολίες στη Δάφνη ζουν ακόμα ελάχιστοι άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα, βοοειδή περί τα 1.000 κεφάλια όταν πριν 15 χρόνια ο αριθμός τους ξεπερνούσε τα 15.000). Μόνο κατά τη θερινή περίοδο ανοίγουν όλα τα σπίτια του χωριού, περίπου 100 και δίνουν ζωή στο χωριό. Εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους είναι περίπου 130 άτομα. Πόλο έλξης αποτελεί για τους επισκέπτες ο προαύλιος χώρος της εκκλησίας των Αγ. Αποστόλων Πέτρου και Παύλου με τον αιωνόβιο πλάτανο, την πλακόστρωτη αυλή, τα πέτρινα πεζούλια. Επίσης η πηγή απ' όπου προμηθεύεται νερό το χωριό, το Κάρδωμα.
Η εκκλησία του χωριού στην κεντρική πλατεία είναι αυτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ξεχωριστή για το πέτρινο καμπαναριό της. Γιορτάζει στις 29 Ιουνίου οπότε γίνεται και πανηγύρι. Σε μικρή ή μεγάλη απόσταση από το χωριό βρίσκονται τα ξωκλήσια της Παναγίας (γίνεται μεγάλο πανηγύρι στις 15 Αυγούστου), του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Παρασκευής, του Άγιου Δημήτριου και του Άγιου Κωνσταντίνου στα Χριάνια. Όλα είναι χτισμένα σε ειδυλλιακή θέση με απεριόριστη θέα. Στο χωριό λειτουργεί ένα καφε-ψησταριά τους μήνες Μάρτιο - Νοέμβριο. Η Δάφνη μέχρι το 1927, που το ελληνικό κράτος άλλαξε τα ονόματα των χωριών, λεγόταν Χομίριαννη. Στην περίοδο της ακμής της είχε περίπου 500 μόνιμους κατοίκους ενώ λειτουργούσε δημοτικό σχολείο. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, κυρίως για προσωπική χρήση. Καλλιεργούσαν σιτάρι, καλαμπόκι, φακές, φασόλια, ρεβύθια, πατάτες, ντομάτες. Παρά τις δυσκολίες στη Δάφνη ζουν ακόμα ελάχιστοι άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα, βοοειδή περί τα 1.000 κεφάλια όταν πριν 15 χρόνια ο αριθμός τους ξεπερνούσε τα 15.000). Μόνο κατά τη θερινή περίοδο ανοίγουν όλα τα σπίτια του χωριού, περίπου 100 και δίνουν ζωή στο χωριό. Εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους είναι περίπου 130 άτομα. Πόλο έλξης αποτελεί για τους επισκέπτες ο προαύλιος χώρος της εκκλησίας των Αγ. Αποστόλων Πέτρου και Παύλου με τον αιωνόβιο πλάτανο, την πλακόστρωτη αυλή, τα πέτρινα πεζούλια. Επίσης η πηγή απ' όπου προμηθεύεται νερό το χωριό, το Κάρδωμα.
Περιβόλι Σπερχειάδος.
Μούστροβο.
Κάτοικοι αυτού του χωριού, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, στις αρχές του 19ου αιώνα, κυνηγημένοι από τον Τούρκο έπαρχο της περιοχής, κατέφυγαν στα Κραβαρίτικα βουνά και έχτισαν το χωριό Κουτλίστια, σημερινά Κρυονέρια Ναυπακτίας.
Ανατολή.
Η Ανατολή Φθιώτιδος είναι ένα μικρό χωριό με πανοραμίκη θέα επάνω στα καταπράσινα βουνά της οροσειράς των Βαρδουσίων.
Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Μάργιανη. Στην τουρκοκρατία ήταν τσιφλίκι του Χουμίρ, γι' αυτό πήρε και το όνομα: Χουμίρ(Μαρ)-γιαννη. Μετά την Απελευθέρωση σχηματίσθηκαν δύο χωριά: Πέρα και Δώθε Χωμίργιαννη. Μετονομάστηκε το 1927 από κοινότητα Πέρα Χωμίργιανης σε Ανατολή με το διάταγμα της 9-9-1927 (ΦΕΚ 206/Α¢ της 28-9-1927). Οι κάτοικοί της ετυμολογούν την ονομασία αυτή από το γεγονός ότι έχει ανατολικό προσανατολισμό.
Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 1200 μ., στις βόρειες πλαγιές των Βαρδουσίων, μέσα σ' έναν πανέμορφο ελατόλογγο. Δεν κατοικείται πλέον το χειμώνα. Διαθέτει ένα αξιόλογο Λαογραφικό Μουσείο.
Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Μάργιανη. Στην τουρκοκρατία ήταν τσιφλίκι του Χουμίρ, γι' αυτό πήρε και το όνομα: Χουμίρ(Μαρ)-γιαννη. Μετά την Απελευθέρωση σχηματίσθηκαν δύο χωριά: Πέρα και Δώθε Χωμίργιαννη. Μετονομάστηκε το 1927 από κοινότητα Πέρα Χωμίργιανης σε Ανατολή με το διάταγμα της 9-9-1927 (ΦΕΚ 206/Α¢ της 28-9-1927). Οι κάτοικοί της ετυμολογούν την ονομασία αυτή από το γεγονός ότι έχει ανατολικό προσανατολισμό.
Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 1200 μ., στις βόρειες πλαγιές των Βαρδουσίων, μέσα σ' έναν πανέμορφο ελατόλογγο. Δεν κατοικείται πλέον το χειμώνα. Διαθέτει ένα αξιόλογο Λαογραφικό Μουσείο.
Περιβόλι Φθιώτιδας.
Περιβόλι Φθιώτιδας.Αρχικά αποτελούσε συνοικισμό της κοινότητας Μαρμάρων. Το 1927 αποσπάστηκε και αναγνωρίσθηκε σε ίδια κοινότητα (Μουστρόβου) με το διάταγμα της 11-7-1927 (ΦΕΚ 149/Α της 21-7-1927). Λίγο αργότερα, με το διάταγμα της 9-9-1927 (ΦΕΚ 206/Α΄ της 28-9-1927) μετονομάστηκε σε κοινότητα Περιβολίου. Το χωριό αρχικά ήταν χτισμένο σε μια ψηλότερη τοποθεσία, βόρεια του σημερινού οικισμού. Κάτοικοι του χωριού, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, έχτισαν το χωριό Κουτλίστια, σημερινά Κρυονέρια Ναυπακτίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
